กลับมาอีกครั้งกับภาคสองของ work and travel

เราก็ได้มาถึงอเมริกาเรียบร้อยนะคะ แต่ยังไม่ถึงเมืองที่ต้องไปอยู่ เมือง Mobile ค่ะ 

นั่งรถทัวร์ไปอีกประมาณ 2-3 ชั่วโมงนะคะ

สองข้างทาง จินตนาการว่ามันจะหรูเลิศ ผิดแล้วค่ะ เต็มไปด้วยทุ่งหญ้า หนองน้ำ แบบว่าบ้านนอกดีดีนี่เองค่ะ

ในใจคิดว่า ปลายทางข้างหน้าจะเป็นยังไงนะ? 

และแล้วเราก็มาถึงจุดหมายปลายทาง บ้านเรือนส่วนใหญ่จะเป็นชั้นเดียว อย่างมากก็สองถึงสามชั้น

เพราะที่นี่มีพายุเข้าเหมือนกัน สร้างอาคารสูงๆไม่ได้ อันตราย! 

เรามาพบ manager ผู้ที่จะจัดการกับชีวิตเรา ว่าจะให้ทำงานอะไร ให้อยู่บ้านที่ไหน

แก็งเราไป 5 คนนะคะ รวมเพื่อนที่เชียงใหม่อีกก็เป็น 6 คน เยอะทีเดียวนะคะ

ขณะที่เพื่อนกำลังคุยกันอยู่นั้น หูเราก็ฟัง manager เค้ากำลังจะจับเราแยก! แบบว่า 2 คน 3 คน หรือคนเดียว

โฮะ ไม่ยอมเด็ดขาด เราได้ยินดังนั้น จึงรีบบอกเพื่อนๆ เงาไงดีฟระ อย่างนี้ยอมไม่ได้ มาด้วยกันก้ต้องอยู่ด้วยกันสิ

เราจึงบอกเค้าว่า เราต้องการงานเดียวกัน อยู่บ้านเดียวกัน

เค้าจึงให้งาน mac และให้อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ยอดเยี่ยมไปเลย

เนื่องจากทีมเรามี หญิงสอง ชายสี่หมี่เกี๊ยว เค้าจึงจัดให้หญิงทำงานใกล้บ้าน ดีมั๊ยล่ะคะ เป็นผู้ชายก็แย่เลย

ต้องทำงานไกลบ้าน ต้องขี่จักรยานเกือบครึ่งชม. ตากแดด ตากฝน นี่คือเรื่องจริง มาทำงาน ไม่ได้สบาย

แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทำให้เราด้นดั้นมากันนะคะ

บ้านที่อยู่ เป็นบ้านสองชั้น ได้อยู่ชั้นบน มีสองห้องนอน 1 ห้องน้ำ 1 ห้องครัว ไม่มีอะไรลำบาก ยกเว้น..ที่ตากผ้า

ที่นี่ตากผ้าข้างนอกไม่ได้ เพราะจะทำให้บ้านเมืองเค้าไม่น่าอยู่ เฮ้อ.. ก็หาที่ตากกันในบ้านเอานะคะ

วันเริ่มต้นในการทำงานกำลังจะมาถึง

..

...

แล้วต้องทำไงต่อ

ต้องไปอบรมและรับชุดทำงานก่อนนะคะ อบรมที่แมค และอบรมเพื่อขอใบประกอบวิชาชีพ (ทำอาหาร) 

ได้ชุดแล้ว พร้อมทำงาน..แอบตื่นเต้น ^^

เข้าไปถึง ก็ให้ตำแหน่ง Table เลย  ทำอะไรบ้าง ตั้งแต่ปิ้งหนมปัง ทำเบอเกอร์ โชคดีมากเลยที่เจอ Big Mama

เธอเป็นหญิงผิวดำรูปร่างใหญ่มาก เธอช่วยสอนการทำเบอเกอร์ว่าต้องใส่อะไรบ้าง จนเราค่อยๆจำได้ว่าต้องใส่อะบ้าง ตอนแรกก็เป็นลูกมือเค้า เก่งแล้วก็รับorderเองได้ กลางคืนก็ทำ overtimeเพิ่ม ได้อีกเต็มๆ

สำหรับคนที่ทำงานแรกยังไม่เหนื่อย สามารถหางานที่สอง (second job) ทำได้ โดยการ

ตระเวรหา พวกร้านอาหาร ส่วนใหญ่เค้าจะไม่รับนะคะ เพราะเรามาแค่ 3 เดือนเอง ต้องมีฝีปากมากๆอ้อนลูกเดียว

ระหว่างการทำงาน ก็ได้เจอเพื่อน work&travel ที่มาจากประเทศอื่นๆ ส่วนใหญ่จะใกล้ๆอเมริกา เช่น เอกวาดอร์

ทำงานไปได้ซักพัก ก็ต้องไปทำ social card เอ๊ะมันบัตรอะไรกันนะ??

แล้วต้องเตรียมหลักฐานอะไรไปบ้าง ถึงจะทำได้ และทำไปเพื่ออะไร ในตอนหน้าจะมาเล่าให้ฟังต่อนะคะ

ทางนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ภาคต่อไปต้องเจอกับอุปสรรคอะไรอีกนะคะ ติดตามตอนต่อไปค่ะ

REST vs. SOAP Web Services New++

posted on 22 Aug 2009 23:08 by miszylens  in Computer

 เอาความรู้เรื่อง Web Services ใหม่ๆมาฝาก...

  ในการพัฒนาเว็บเซอร์วิสนั้นเราสามารถเลือกที่จะพัฒนาแบบ SOAP หรือแบบ REST ก็ได้ ถ้าเราพัฒนา SOAP Web services เราจะต้องมีการส่งข้อความ XML (เอกซ์เอ็มแอล) ตามรูปแบบที่กำหนดไว้โดยโปรโตคอล SOAP อีกทั้งต้องมีเอกสารอธิบายการเรียกใช้เว็บเซอร์วิสประกอบ ซึ่งเอกสารที่อธิบายนี้จะเขียนโดยใช้ภาษา WSDL (วิสเดิล) ในแง่ของผู้เรียกใช้ จะต้องมีการเข้าใจเอกสารที่อฺธิบายการเรียกใช้ SOAP Web services หรือมีเครื่องมือที่จะเข้าใจและเรียกใช้ได้อย่างถูกต้อง 
ในขณะที่ REST Web service (Representational state transfer ) จะเป็นรูปแบบของซอฟต์แวร์ที่มองว่าข้อมูลต่าง ๆ เป็น Resource ซึ่งคนสามารถเรียกใช้ได้ผ่านทางโปรโตคอล HTTP และข้อมูลที่ส่งกลับมาให้ผู้ใช้เป็นข้อมูลรูปแบบ XML ใด ๆ ก็ได้ ในแง่ของผู้เรียกใช้ REST Web service ก็ขอเพียงแค่ให้ทราบ URL ของ REST Web service และการอ่านข้อมูล XML ก็จะดึงข้อมูลที่ตนเองต้องการได้

จากการสังเกตแนวโน้มของเว็บเซอร์วิสที่พัฒนาและเรียกใช้จริงในขณะนี้ พบว่า บริษัทใหญ่ ๆ เริ่มที่จะเลิกสนับสนุนการเรียกใช้ SOAP Web services และบางบริษัทไม่ได้สนับสนุนตั้งแต่แรก เช่น บริษัท Google ได้หยุดการพัฒนาฟังก์ชันใหม่ของ SOAP Search API ตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม 2549 บริษัท Amazon กำลังจะหยุดการให้บริการ Amazon Web services โดยใช้ SOAP กับภาษา Ruby on Rails ส่วนบริษัท Yahoo ไม่เคยสนับสนุนการเรียกใช้ SOAP Web services ตั้งแต่เริ่มให้บริการต่าง ๆ

ที่มา

การพัฒนาโปรแกรม RESTful Web Servic เอกสาร และ ไฟล์ต่างๆ
 
น่าสนใจสำหรับนักหาความรู้เพิ่มเติม หลายท่านสนใจที่จะเรียกใช้โดยผ่าน Mobile 
 

สำหรับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ

คนไหนที่อยากไป Work and Travel ยกมือขึ้น

กระแส  Work and Travel มาแรงขึ้นทุกวัน และก็มีบริษัทผุดขึ้นมามากขึ้นทุกวัน

เดี๋ยวเราจะมาเล่าตั้งแต่เริ่มไปจนกลับมาอย่างละเอียด ชนิดที่ไปแล้วกลับมารอดปลอดภัย 555

 ก่อนอื่น

ขึ้นตอนคร่าวๆ

1. วางแผนที่จะไป คุณคงไม่คิดที่ไปคนเดียวนะ! อาจจะไปกันเป็นกลุ่มเป็นก้อนเพื่อความปลอดภัย

    โดยเฉพาะสาวๆ ไปคนเดียวไม่ดีแน่ๆ อันตรายเกินไป ! เมื่อสร้างทีมได้ ทีนี้ก็วางแผนอันสำคัญ คือ

   " จะไปกับบริษัทไหน" อันนี้สำคัญมาก จะต้องคิดว่า งานที่เค้าเสนอมาให้ดีรึเปล่า น่าทำมั๊ย ?

      เงินที่ให้ต่อชั่วโมงเท่าไหร่ พี่ที่บริษัทเทคแคร์เอาใจใส่ดีมั๊ย จะทิ้งๆขว้างเรารึเปล่า ทำนองนี้ bra bra...

2.  การเลือกบริษัทควรจะเลือกที่น่าเชื่อถือได้เป็นอันดับแรก คือมีคนไปมาแล้วกลับมารอด

      เพราะคุณต้องเอาเงินและชีวิตคุณไปฝากเค้า เอ๊ะ ไปทำงานหรือไปจะตายหว่า 55 อย่าเพิ่งกลัว

3.  เลือกบริษัทได้แล้ว ก็เตรียมเอกสารตามที่บริษัทเค้าต้องการ เตรียมดูเวลาสอบของเรา

     เพราะมันจะไปช่วงมีนาคม เดี๋ยวเวลาชนกันอดไปพอดี

 

มาดูบันทึกลับของเจ้าน้ำตัวเล็กกันดีกว่า

เราจะไปอเมริกา โย่วๆ ตอนแรกกะไปฮาวาย แต่... คนล้น อดไป

เลยคิดว่าเอาที่ไหนก็ได้ ที่ไปแล้วมีที่เที่ยว งานดี เงินเยอะ สุดท้ายได้ รัฐ Alabama เมือง Mobile เมืองอะไรไม่รุ

ชื่อยังกะมือถือ งิงิ

เริ่มตั้งแต่ออกเดินทางเลยนะ

สุดยอดของความสยอง เพราะวันที่ออกเดินทาง คือวันสุดท้ายที่สอบปลายภาคของปีสองเสร็จ ชนิดที่ไม่

ต้องเตรียมตัว เพราะสอบเสร็จลุกจากโต๊ะ แล้วไปเลย! จึงบอกเพื่อนๆให้ดูเรื่องวันเวลาให้ดี เด๋วจะตกเครื่อง

นั่งทำข้อสอบวิชา Database แต่ใจนี้ไปไหนแล้วก็ไม่่รู้ พ่อแม่พี่น้องผองเพื่อน นัดกันไปเจอที่สุวรรณภูมิ

จากสุวรรณภูมิ เราจะไปลงเกาหลีกันก่อน

นี้คือ Inchoen Airport ค่ะ สวยมาก

 

โอ้วประเทศในฝัน อยากไปเหยียบเหลือเกิน คงจะมีคนน่ารักมากมาย

สุวรรณภูมิ ---> อินชอน(เกาหลี) ใช้เวลาประมาณ 5 ชม. เราได้ออกไปเที่ยวเกาหลีด้วยประมาณ 1 ชม.

และต้องรีบกลับมาเพื่อรอขึ้นเครื่องไปต่อ  ได้มาเหยียบเกาหลีเป็นไง -->> อากาศหนาวเหมือนห้องแอร์เลย

แต่ยังพอทนได้ แล้วทุกคนก็เริ่มพูดกัน  เวลาพูดควันออกปากเหมือนในหนังเลย ฮ่า ฮ่า.. เล่นกันใหญ่

ไปเที่ยวกันเลย.. นั่งรถจากอินชอนเข้าโซล เืมืองหลวงแห่งเกาหลี ประมาณ 45 นาที ถึงโซล คุณไก่ เอ้ยไกด์

ก็สอนภาษาเกาหลีไปด้วย อังกฤษบ้าง เกาหลีบ้าง ปนกันไปคับ คัม-ซา-ฮัม-นี-ดา ขอบคุณคร่าาาาา จำได้แค่นี้

และแล้วก็มาถึง ถ่ายรูปกันหน่อย แชะๆ

 

DSC00015DSC00018

DSC00019DSC00024

 เค้าพาเราไปวัดค่ะ  โถ่นึกว่าจะพามาดูดาราเกาหลี ^^ วัด Two GATES แปลว่าวัดที่มีสองประตู

มันมีสองประตูจริงๆ ใหญ่ด้วย  ตามรูปด้านล่างนี้เลยค่ะ และมีพระสามองค์ด้านใน องใหญ่มาก และก็สวยมาก

DSC00031DSC00033

 เราเข้าไปไหว้และขอให้เดินทางต่อโดยปลอดภัย จากนั้นก็ออกมาถ่ายรูปกับพระองค์น้อย น่ารักมากค่ะ

 

DSC00042

และก็ได้ไปดูวังที่ถ่ายแดจังกึมนิดหน่อย แต่ไม่ได้เข้าไปข้างใน ไว้จะเอารูปมาลงเพิ่ม กำลังจัดการกับคอมฯ

จากนั้นพาไปร้านอาหารร้านนึง บรรยากาศเฉยๆ แต่อากาศดีกมาก ชอบๆ ชักอยากอยู่ที่นี่ซะแล้ว

เข้าไปในร้าน มีบาบีคิว กับ พิบิมบับ(เป็นข้าวยำเกาหลี) ดูความน่ากินค่ะ ตั้งไฟให้สุก กินได้เลย

DSC00051

 ที่นี่นิยมกินเนื้อ มากกว่าหมู ด้านล่างนี้เป็นเครื่องเคียง มีผักแล้วก็กิมจิ อร่อยดีค่ะ ส่วนข้าวไม่เหมือนบ้านเรา

มันออกเหมือนข้าวหอมปนข้างเหนียว เม็ดอ้วนๆเล็กๆ อร่อยไปอีกแบบค่ะ ข้าวแฉะๆ

DSC00052DSC00055

 น้ำเปล่าขวดละ 4$ ขวดเล็กนะคะบ้านเรา 5บาท ที่นี่ขวดละ 130 บาทโอ้ว

 ถ้าไม่อยากกินน้ำ มีโซจูหรือเหล้าขาวให้ดื่่มด่ำ สะหนนราคา 6$  ก็ขวดละ 200 บาท กินเหล้ากันดีกว่านะคร๊าา

ก่อนกลับ Airport ก็แวะซื้อเครื่องสำอางค์กันก่อนค่ะ เพราะว่าซื้อที่นี่ถูกมากกกก สาวๆนี่ดี๊ด๊ากันใหญ่

DSC00061DSC00074

 จากเกาหลีเราจะไปอเมริกากันแล้วค่ะ
 
 Thai --> อินชอน(เกาหลี)--> Seattle (อเมริกา)

 ใช้เวลาไป Seattle นานประมาณ 8 ชม.

 มีอาหาร 2 มื้อ Dinner and Breakfast เพื่อนนี่ฟาดกันเรียบ ตอนนี้เริ่มรู้สึกเหนื่อยกับการเดินทาง

 เลยกินไปได้นิดเดียว เพราะว่า..เมาเครื่องบิน.. กินแล้วมันจะอ้วก  

อาหารส่วนใหญ่จะเป็นข้าว หรือไม่ก็ Steck ผลไม่ ขนมปังทาเนย และเครื่องดื่มอีกมากมาย

พวกเรานี่ขอกันไม่อั้น โดยเฉพาะพวกผู้ชาย ไม่มีอายคับ ขอให้ได้กิน ดีที่แอร์เกาหลีเค้าใจดี แถมน่ารักอีก

ใช้ชีวิตอยู่บนเครื่องบินนานมากแล้ว น้ำก็ไม่ได้อาบ เริ่มเป็นน้องเน่าแล้วเรา ทำได้แต่แปรงฟัน 

 พอมาถึง Seattle

 

อากาศเย็นมากกกก ที่นี่จะต้องตรวจคนเข้าเมือง  เค้าถามเราเยอะมาก

เพราะเราไปยิ้มให้เค้า ^^ ทีนี้ถามใหญ่เลย ไปที่ไหน ทำอะไร

เรียนเกี่ยวกับอะไร ได้ข่าวว่าประเทศคุณอากาศร้อน   ก็จริงค่ะ 

เราต้องรีบวิ่งไปเอากระเป๋า มีเวลาเปลี่ยนเครื่อง 2 ชม.

 อันตราย อาจตกเครื่อง ก็ไปรอกระเป๋า ของคนอื่นก็เริ่มมาหมดแล้ว เหลือแต่เราคนเดียว.. เริ่มแย่ละ

แฟนบอกว่าถ้ายังไม่มา ต้องไปก่อน!! และแล้วกระเป๋าก็มาแทบวินาทีสุดท้าย เฮ้ออออออ

พอได้กระเป๋า ก็วิ่งกันหน้าตั้ง เตรียมไปขึ้นเครื่อง อีกนิดเดียวเกือบไม่ทันแล้ว  เฮ้ออออออ

เราจะขึ้นเครื่องไป Denver  { Thai --> อินชอน(เกาหลี)--> Seattle (อเมริกา)-->Denver(อเมริกา)  }

ด้วยเครื่องบินลำเล็กลง ที่นั่งแคบๆ คราวนี้น้ำเริ่มเวียนหัวหนัก เพราะเค้าขับไม่นิ่ม จะอ้วกอีกแล้ว

ก็เลยแก้ด้วยการหลับ ใช้เวลา 2 ชม. ถึง Denver 

 จากDenver ต่อด้วยเครื่องบินลำเล็กไปนิวออลีนอีก 2 ชม.  ขอถุงหน่อยจะอ้วกจริงๆแล้วน้าาาาาา

{ Thai --> อินชอน(เกาหลี)--> Seattle (อเมริกา)-->Denver-->New orleans }

 ถึง New orleans ประมาณ 5 ทุ่ม (เวลาที่นั่น)  New orleansเป็นเมืองทางตอนใต้ของอเมริกา

 

ใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางของเราแล้ว

ตอนนี้เริ่มคิดถึงที่บ้าน คิดถึงแม่มาก โทรหาดีกว่าค่ะ เพื่อนๆก็โทรกลับบ้านกันใหญ่

เพื่อบอกว่าเราปลอดภัยดีอยู่นะ โทรด้วยบัตรโทรกลับประเทศที่ืซ์้อมาจากไทย

ยังใช้โทรศัพท์กันไม่ค่อยเป็นเลย ที่นี่อากาศหนาวมาก มากกว่าที่ผ่านๆมา

การเดินทางยังไม่สิ้นสุด แล้วเดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟังต่อนะคะ............

 ...

..

.

ตอนหลังไปทำงาน มีอะไรสนุกๆอีกเยอะค่ะ

เดี๋ยวมาต่อตอนที่ 2 นะคะ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ